Een briljant recept voor een gulle en blije start van je dag

Dit is Grizella. Grizella is een Birdus Negativus e Zuinigus. Geboren in het jaar 2020.

Want 2020 bracht veel zuinigheid. Zuinigheid met knuffels. Zuinigheid met lachjes. Zuinigheid met feesten en dansen en dromen en blij zijn.

En dat was niet echt nodig. Want gul en voluit leven kan ook in lockdowns. Bijvoorbeeld met de Blije Douche.

Recept voor een blije douche:

STAP 1 maak een playlist en noem die ‘douchemuziek’

STAP 2 spits je oren de hele dag naar muziek waar je de onbedwingbare neiging tot dansen of zingen van krijgt, en zet die hupsnummertjes onmiddelijk in bovenstaande playlist (pas op: je richt zo je aandacht vrij vaak op iets waar je hupserig van wordt, dus je stemming kan veranderen)

STAP 3 vraag anderen wat hun  hupsmuziek is en voeg die inmiddelijk toe aan je playlist (pas op: je krijgt gesprekken over iets waar jullie allebei hupserig van worden, dus jullie conversatie kan leuk worden)

STAP 4 ga op andere manieren – denk aan muziekfilms, fotoboeken, oude LP’s of DVD’s, top 2000 opzetten – op zoek naar nummers waar je vroeger hupserig van werd, en zet die onmiddelijk in je playlist (pas op: zie waarschuwing bij stap 1)

STAP 5 zet je bluetooth speaker in de badkamer (heb je niet zo’n ding, overweeg sterk om er één te kopen en doe dat dan, mentale gezondheid is zeer belangrijk)

STAP 6 zet je wekker op een aanvaardbaar tijdstip, ploep je bed uit, zet je speaker aan, zet je playlist op stand hard en draai de douchekraan open

STAP 7 stap onder de douche en hups

STAP 8 merk op wat deze start van de dag met je doet

Wees geen Grizella! Hups!

 

Note: vond je dit een fijne tip? Kijk dan eens naar het boek van Lou Niestadt, over Groots en Meeslepend leven. Prachtige illustraties in een handgeschreven boek over een avontuur maken van je dagelijkse sleur.

7 tips om blijvend je gewoontes te verbeteren

In 2012 begon ik met het schrijven van een voorleesboek.

In het begin schreef ik dagen achter elkaar en slurpte het boek al mijn tijd op. Daardoor verloor ik regelmatig mijn motivatie, zodat ik soms maanden niet schreef. Tot ik besloot om elke dag van 11 uur tot 12 uur te schrijven : na de koffie en voor de lunch. Dat lijkt weinig, een uur per dag, maar doordat ik iedere dag schreef, bleef ik goed in het verhaal en zag ik er niet tegenop om te beginnen.

Dit systeem hield ik vol tot mijn boek klaar was en in september komt het uit!

De stapjes, elke dag een uurtje schrijven, waren klein genoeg om mijn brein niet af te schrikken. Na een paar weken was het een gewoonte geworden : bij het tweede kopje koffie pakte ik mijn spullen op en ging ik op mijn schrijfplek zitten.

Een uurtje maar.

Hieronder vind je 7 tips om  blijvende gewoontes op te bouwen.

1. Wat voor persoon wil je zijn?

Gedragsverandering is het makkelijkst als je weet waarom je iets wilt. Bedenk wat voor persoon je wilt zijn. Ik wilde graag een gepubliceerd schrijver zijn en daarom stelde ik mezelf de vraag: wat zou een schrijver nu doen? Het antwoord was: elke dag schrijven.

Vragen voor jou kunnen zijn:
– Wat zou een gezond iemand nu doen? (bij stoppen met roken, afvallen, sporten).
– Wat zou een georganiseerd persoon nu doen?
– Wat zou een ontspannen moeder/vader nu doen?
– Of zelfs: wat zou een gelukkig persoon nu doen?

2. Wees duidelijk

Als ik zeg: ik schrijf dit jaar mijn boek af, is dat een mooi doel, maar ik geef mijn hersenen een vage aanwijzing.

Ik kan beter zeggen: ik ga elke dag van 11 tot 12 uur onafgebroken aan mijn boek schrijven.

Of: ik ga om zes uur ’s avonds twintig minuten Italiaans studeren.

Of: ik doe om zeven uur ’s morgens een kwartier lang yogaoefeningen.

3. Maak het jezelf makkelijk

Richt je omgeving in om je gewenste gedrag te vergemakkelijken:
– Leg je telefoon buiten je bereik als je ongestoord wilt werken.
– Zet je potje vitamines op een plek waar je ze ook echt ziet.
– Leg je yogamatje naast je bed.
– Leg ‘s ochtends alvast een boek op je kussen, om te lezen voor het slapengaan

4. Gewoontes stapelen

Stapel je gewoontes. Neem iets wat je iedere dag doet en hang daar een nieuwe gewoonte aan vast.
– Als je op het theewater wacht werp je je op de grond en doe je 10 push ups.
– Als je je tanden poetst, bedenk je drie dingen waar je dankbaar voor bent.
– Na een toiletbezoek neem je een glas water.

5. Begin kort

Houd de tweeminuten-regel aan: als je een nieuwe gewoonte start, mag het de eerste week maar twee minuten duren:
– ik wil elke avond lezen wordt: ik lees een pagina per avond
– ik wil elke dag 30 minuten sporten wordt: ik doe mijn sportschoenen aan
– ik wil Italiaans leren wordt: ik doe elke dag twee minuten Duolingo
– ik wil elke dag seks wordt: ik knipoog elke dag twee keer en neem een slok wijn

Als je eenmaal met de gewoonte bent begonnen, wordt het makkelijker om steeds meer uit te breiden naar bijvoorbeeld vijf pagina’s, tien minuten Duolingo en drie knipogen na een fles wijn.

6. Gebruik een ‘habit tracker’

Gebruik een ‘habit tracker’ (zie afbeelding boven) en zet elke keer een kruisje als je de gewenste handeling hebt gedaan. Mis je een dag? Ga de volgende dag door, maar zorg dat je nooit twee dagen mist. Eén keertje missen is niet erg, twee keer missen is het begin van een nieuwe gewoonte.

7. Wees mild voor jezelf.

Doe lief. Lukt het een keer niet? Geef jezelf toch een schouderklopje voor de keren dat het wel is gelukt en voor het feit dat je je er bewust van bent dat het deze keer niet lukte. Begin in juni weer. En in juli.

Blijf kleine stapjes zetten, blijf op koers, en voor je het weet ben je een halvemarathonloper. Of een niet-rokende, sportieve, bestsellerschrijvende seksgodin.

Als je dat wilt.

Waarom ik mij niet schuldig voel als ik mijn todo-lijst negeer

 

Wat ik vandaag móet doen:

Cover maken voor boek omdat het anders de voorverkoop niet in kan.
Kerstkaart maken voor op social media, want live in de brievenbus haal ik al niet meer.
Blog schrijven.
Nieuwsbrief in elkaar knutselen.
Planning voor volgend jaar maken.
Huis schoonmaken.
Bureau opruimen.
Speurtocht voor tweede kerstdag maken voor de kinderen.
Die online workshop urban sketching afkijken.
Kerstdiner bedenken.
Kerstgedichten schrijven.
Boodschappen doen.
Kerstkaarten rondbrengen.
Hardlopen.

Wat ik vandaag wíl doen:

Met een kopje thee de workshop Urban Sketching van toptekenaar Ian Flennely kijken. Met mijn vandaag aangekomen nieuwe verf en brushpennen om mooie dingen mee te maken.

Daar zit wat verschil tussen, tussen die twee lijstjes. En met dat verschil zou een gevoel moeten komen van schuld, onrust en haast. Want ik heb verantwoordelijkheden (uitgever, nieuwsbriefinschrijvers, kerstgasten) en met de keuze voor deze ene activiteit maak ik geen stappen in de richting van het nakomen van mijn afspraken.

Lijkt het.

 

Want zo zie ik het: met het opschrijven van deze overdenkingen schrijf ik een blog en stuur ik een bericht naar mijn nieuwsbrieflezers. Van het doen van de cursus word ik heel happy en dat is fijn voor iedereen om me heen. Ook de inspiratie voor de speurtocht komt makkelijker als ik in een goeie stemming ben.

Als ik zo ga zitten voor de workshop ruim ik met plezier mijn bureau even op, om plaats te maken voor m’n schatten: pennen, verfjes, potloden, gummetjes, mooi papier. En ik oefen met de workshop mijn tekenskills voor de boekillustraties.

Daarbij: mijn kids lezen mijn posts, dus ik maak gelijk even van de gelegenheid gebruik om mijn jongste te vragen even de badkamer schoon te maken. Oh en in plaats van een kerstkaart wens ik op deze plaats iedereen een ontspannen kerstfeest en een 2021 waarin je zoveel mogelijk gaat doen waar je blij van wordt. Maar pas op; blij zijn is besmettelijker dan Covid.

En dat kerstdiner? Desnoods eten we pizza. Het gaat erom dat we bij elkaar zijn, dat heeft 2020 me wel geleerd.

Feelgood-nieuwsbrief 13 december 2020

nieuwsbrief

 

Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat een positieve stemming goed is voor je gezondheid en je veerkracht en dat kunnen de meeste van ons goed gebruiken in deze tijd. De feelgood-nieuwsbrief van deze week zit daarom vol humor, feelgood-boekentips, feelgood-kijktips en feelgood-verhalen.

Bovenstaande afbeelding is een pagina uit mijn Coronadagboek. Ik begon ermee om mijn gedachten te onderzoeken, die alle kanten opgingen in deze turbulente tijd. Het hielp me om weer structuur in mijn leven te krijgen, om weer te kunnen genieten van de dag en om goed voor mezelf te blijven zorgen.

Schrijf je hieronder in en ontvang de nieuwsbrief morgen in je mailbox. Om van te genieten tijdens je zondagochtendkoffie.

Veel liefs,

Liek

NIEUWTJE VAN LIEK

Uitgeverij van Brug gaat mijn boek uitgeven, het voorleesboek waar ik vier jaar lang aan schreef!

Over Helifietzeeërs en vliegende Ferrari’s. Over het vinden van je talenten en ook blij kunnen zijn met je luiheid, ongeduld en jaloezie. Over het Opblaasbare Luchtkasteel en het Onwrikbare Hoofdkwartier. Over de schatkamers onder de ijsberg, waar je al je innerlijke schatten kunt opbergen en altijd weer vinden. Als je maar diep genoeg durft te duiken.

En of ik ook de illustraties wilde maken, want die vonden ze zo mooi…

In september volgend jaar komt het uit, vlak voor de Kinderboekenweek, want het past zo goed in het thema: ‘Worden wat je wilt’.

Ik heb mijn Moorkop al op. En m’n potloden zijn geslepen. Ik hoop dat jullie het allemaal kopen voor jezelf, je kinderen, je kleinkinderen, je leerlingen of je buurkindjes. Want echt, het wordt zo leuk!

De Kippige Haan

Op een dag wordt Karel Haan
plots wakker in een waas.
In zijn haremkippenren
ziet hij slechts wat wazig hen
en vaag wat kippengaas

Varrdamme, zegt de Karel luid,
het wordt nu echt te veel.
Eerst gaven ze m’n kin een lel,
toen kreeg ik vies goor kippenvel,
nu moet ik aan de bril.

Was hij ooit de voorste man
luidruchtig, knap en wild,
een onweerstaanbaar kippenboutje,
de scharreldroom van menig vrouwtje,
nu lijkt hij uitgespeeld.

Maar Karel, onze kloeke held
is macho doch ook zen.
Dus roept hij naar zijn hele kliek
‘Mijn lichaam, hoewel magnifiek,
dat is niet wat ik ben!’

Liek Besselaar – 2020

Wat er in het mysterieuze zakje zat dat ik op straat vond.

 

Het is donker. Ik loop onder het balkon van een biljarthal door, waarop ik rokende, getatoeëerde mannen zie staan. De stank verziekt de lucht en ik voel hoe de afgekauwde peuken pletten onder mijn schoenen . De afgelopen nacht was het onrustig buiten. Rellende jongeren. Rondscheurende scooters. Vuurwerkbommen. Ik loop alleen, want de puber ligt al op bed en de hond moet nog uit.

Dan zie ik het liggen.

Een plastic zakje, dichtgebonden met een rood bandje. Er in zitten witte korrels, ze zien er wat glazig uit. Ik kijk om me heen en buk me om het zakje wat beter te bestuderen. Maar ik heb m’n bril niet op en zie alleen wat wazige kristalletjes.

Pillen. Drugs. Misdaad.

Ik kijk nog een keer om me heen. De mannen op het balkon lijken me niet opgemerkt te hebben en ik buk nog een keer om een haastige foto te maken van het goedje. Bang om de eigenaar tegen te komen, haast ik me naar huis.

Tijdens het lopen stuur ik de wat wazige foto naar mijn kinderen.
‘Weten jullie wat dit is? Ligt hier gewoon op straat bij het biljartcentrum.’
‘IJsblokjes?’ vraagt de middelste.
‘Crystal meth?’ vraagt de oudste.
‘Meth, nice,’ zegt de jongste. ‘Take it home, I could use some energy.’

Thuis zet ik mijn bril op en bestudeer de foto. Het geheel komt me bekend voor, maar het blijft bij een vage herinnering.

De volgende dag, in het volle zonlicht het winkelcentrum passerend, valt het kwartje. Ik weet weer waar ik het zakje eerder gezien heb. Het zat gratis bij de Hollandse Nieuwe die ik de week ervoor bij de visboer kocht.

Wat leren we hieruit?

Hier zijn de Twee Wijsheden van de Week:

1. Ons brein is niet te vertrouwen. Het trekt conclusies op basis van informatie die snel en makkelijk beschikbaar is. Als ik net bij de visboer een haring met uitjes had gekocht, zou ik het zakje meteen herkend hebben. Maar omdat ik net die louche mannen had gezien en de sigarettenrook van het drankhol nog in mijn neus hing, dacht ik aan drugs. Dit heet de ‘beschikbaarheidsheuristiek’ (dit kun je weer in je boekje schrijven, onder de w van woorden die ik nooit meer ga gebruiken).

2. Oudste kinderen hebben dezelfde denkpatronen als hun moeder; middelste kinderen doen het tegenovergestelde van wat de oudste en de jongste doen; jongste kinderen zijn het grappigst (voor deze conclusies bestaat geen wetenschappelijke basis maar als jongste kind vond ik het wel grappig).

Hoe Doody Doetlekker in deze tijd mentaal gezond blijft

specht

Dit is Doody. Doody Doetlekker.

 

Doody vliegt haar nest uit als het te druk wordt.

Lekker op bomen hameren.
Vleugels uitslaan.
Frisse snavel halen.
Badderen in de dichtstbijzijnde beek.
Van de tak op de tak springen.
Wormen vangen.
Beetje zingen.
Zo vrij als een, nou ja, als een vogel dus.
Heel natuurlijk.

Doody wordt daar blij van (en iedereen om haar heen ook).

Doody doet lekker wat ze zelluf wil.
Wees een Doody.

Een Psychologisch Poepverhaal

 

Zeven uur. Ik ben net opgestaan en loop met vette haren en uitgelopen mascara door het huis. Ik open de deur en de hond rent langs me heen om een plasje te doen in de tuin; ik gaap en krab aan een verse muggenbeet op mijn linker bovenarm.

Ik voer de hond en rommel een beetje in het huis dat geen rommel meer heeft sinds de laatste rommelmaker het huis uitging. De Man drinkt koffie en ik stap onder de douche. De Man vindt dat een goed plan en kleedt zich ook aan. Een half uur later wandelen we in de zon.

En dan gebeurt het. De Plottwist.

De hond loopt de grassige berm aan de linkerkant van de weg in. Ze buigt haar rug, om de grote boodschap een makkelijke weg naar buiten te bieden. Er verschijnt een keutel, die soepel op de grond valt. Maar het is nog niet klaar: een volgende bruine saucijs steekt zijn kopje naar buiten, op weg naar het groene gras. De veelbelovende coming out wordt echter bruut gehinderd door een meegebakken grasspriet, die ervoor zorgt dat de bolus aan de onfortuinlijke billen blijft hangen.

In paniek rent het beestje, nog steeds met gebogen rug, naar de berm aan de andere kant van de weg, terwijl de vijg vrolijk heen en weer slingert. Weer gaat ze in lanceerpositie zitten, en de Man en ik leven hevig mee. Nét als ik denk dat ik actief mee moet gaan helpen, valt het hoopje op de grond.

‘Jaaaa, goed zo!’ roepen we in koor, en we klappen simultaan in onze handen.

We kijken elkaar aan en denken hetzelfde. Ja, het wordt tijd dat we stoppen met het gemis van de kinderen te vervangen door een obsessie voor de hond. Maar toch. Net als alle verhalen, heeft dit verhaal een les.

De drie lessen van dit poepverhaal

(Pak je agenda en je mooiste pen, misschien ook wat kleurpotloden en acrylverf, en schrijf de drie Wijsheden van de Week op. Toets ze voor de gezelligheid eens in situaties op je werk, met je kids of met je vrienden)

Wijsheid 1: Shit happens, ook als je niet ingrijpt
Wijsheid 2: Shit verdwijnt, ook als je niet ingrijpt
Wijsheid 3: Deel je shitverhalen, mensen kunnen er altijd wat van leren.

 

Leuk dat je meelas! Schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief, boordevol psychologerie met een glimlach, creatieve creaties en de volgende Wijsheden van de Week.